Deze twee woorden “kinderen” en “armoede” horen niet bij elkaar. Dat vinden wij voor alle kinderen in de wereld, laat staan als het gaat om kinderen in het welvarende Nederland. Toch leeft 1 op de 9 kinderen in Nederland onder de armoedegrens.

Dat is ook de reden waarom er veel aandacht gaat naar deze groep. Ook in de Drechtsteden worden van overheidswege programma’s opgezet en gelden vrijgemaakt om deze kinderen te helpen. Belangrijke argumenten om hier de focus extra op te zetten, zijn de gevolgen van armoede bij kinderen; sociale uitsluiting, nauwelijks in te lopen sociaal-economische achterstand, structurele gezondheidsproblemen, schooluitval, risico op jeugdcriminaliteit en nog veel meer. Veel hulp richt zich rechtstreeks op de kinderen. Een bijdrage voor sportverenigingen, een gratis smartphone, gratis zwemles, een tweedehands fiets, een verjaardagsbox e.d.

De grote vraag is of deze maatregelen, hoe sympathiek ook, nu echt zoden aan de dijk zetten. De verantwoordelijkheid voor de bestrijding van armoede is belegd bij de gemeentelijke overheid. Zoveel gemeenten, zoveel manieren ook waarop de armoede wordt bestreden. Het zorgt in elk geval niet automatisch voor een eerlijke, structurele en robuuste oplossing. Een tijdje terug hoorde ik op de radio over een groep ‘sterke alleenstaande moeders’, die pleiten voor een andere benadering van hulp. Zij willen niet dat hun kinderen van alles gratis krijgen, maar willen graag zelf een baan, zodat zij met het daarmee verdiende salaris kunnen zorgen voor die zaken die hun kinderen nodig hebben. Dat zorgt voor zelfrespect, voldoening, onafhankelijkheid voor de moeder en het gezin, maar tevens, zo stellen deze vrouwen, geven zij daarmee een goed voorbeeld aan hun kinderen. Zij hebben meer aan hulp in de vorm van kinderopvang, ondersteuning bij het vinden van een baan e.d. Dit voorbeeld gaat natuurlijk niet altijd en voor alle één-ouder-gezinnen op, maar het geeft wel een andere kijk op hoe wij kinderarmoede ook zouden kunnen tegengaan. Kinderen en armoede roept emotie op en terecht. Vanuit deze emotie komen veel hulpinitiatieven tot stand. Hulp is soms noodzakelijk en het is geweldig dat veel mensen een helpende hand willen bieden, maar laten we die hulp af en toe eens wat kritischer onder de loep nemen om te zien welke hulp daadwerkelijk helpt.